Als tiener werkte ik aan mijn eerste internetideeën en bracht een aantal daarvan ook daadwerkelijk naar de markt. De sector stond nog in de schaduw van de internetbubbel. De markt was onvolwassen, maar de mogelijkheden waren groot genoeg om risico te nemen.

Opbrengsten werden opnieuw geïnvesteerd in volgende projecten. Niet alles werkte. Sommige ideeën verdwenen snel, andere groeiden door. Nog vóór mijn studie had ik daardoor al een praktijkervaring opgebouwd die voor veel mensen pas jaren later begint.

In mijn vroege twintiger jaren richtte ik een videostreamingdienst op. Dat werd mijn eerste substantiële succes. Daarna volgden meerdere bedrijven. Sommige werden opgeschaald en verkocht, andere strandden onderweg. In ondernemerschap hoort dat onderscheid erbij.

Die jaren leerden me dat succes zelden draait om technologie alleen. Het zit in keuzes. In het moment waarop je besluit wat je wel en niet bouwt, en in de discipline om dat vervolgens ook consequent uit te voeren.

In veel organisaties zie ik hetzelfde probleem terugkomen. Er is ambitie, budget en vaak ook talent. Wat ontbreekt zijn duidelijke beslissingen rond het digitale product zelf. Er wordt veel ontwikkeld en gepresenteerd, maar aannames blijven te lang bestaan. Daardoor ontstaan producten die op papier logisch lijken, maar in gebruik vastlopen.

Daar ligt doorgaans mijn rol. Ik werk met organisaties die vastlopen in hun digitale productontwikkeling. Niet om meer complexiteit toe te voegen, maar om terug te brengen tot de kern: wat werkt, wat niet, en welke keuzes nodig zijn om verder te kunnen bouwen.

Of dat werk plaatsvindt als ondernemer, partner of tijdelijk van buitenaf maakt weinig verschil. Uiteindelijk telt maar één vraag: houdt het product stand zodra mensen het gaan gebruiken.